Σε κάθε βόλτα μου στους δρόμους της πόλης βλέπω δεκάδες όμορφα αντικείμενα πεταμένα στα σκουπίδια. Παλιά συνέβαινε μόνο τον Σεπτέμβριο που οι άνθρωποι μετακόμιζαν, ή μία στο τόσο, όταν κάποιος αποδημούσε και οι κληρονόμοι ξεφορτώνονταν το παρελθόν του που δεν σήμαινε τίποτα για αυτούς. Τώρα είναι καθημερινό φαινόμενο. Έπιπλα μιας άλλης εποχής, διακοσμητικά, φωτογραφίες, ρούχα,…
Τίτλοι τέλους
Επί πάνω από δύο δεκαετίες αυτό το μαγαζί στη Μεσογείων ξεπούλαγε γιατί … έκλεινε. Κάθε φορά που πέρναγα από μπροστά του χάζευα τα εκατοντάδες αναμμένα φωτιστικά που η ποσότητα τους ποτέ δεν μειωνόταν και αναρωτιόμουν πότε επιτέλους θα κλείσει. Και να που ήρθε η ώρα. Τώρα πια δεν υπάρχει ούτε ένας πολυέλαιος, ούτε καν ένα…
Τα προσωπικά μου blues
Όταν η ψυχολογία μου βυθίζεται στα τάρταρα, βρίσκω λύτρωση στη μουσική. Ακούω κάποιες «μπαλάντες» και ξαναστέκομαι στα πόδια μου. Κάποια στιγμή ζήτησα την βοήθεια ψυχίατρου, μου έδωσε ψυχοφάρμακα, τα πήρα, αλλά δεν μπορούσα να κλάψω και έτσι τα έκοψα. Η μελαγχολία έχει μία γλύκα που δεν ήμουν διατεθειμένη να χάσω. Δεν με ενδιαφέρει να γίνω…
‘Ενα ζωγραφισμένο αρχοντικό που μαραζώνει
Σε ένα μικρό χωριό της Λέσβου, την Αγία Παρασκευή, υπάρχει ένα αρχοντικό που πρόσφατα σφραγίστηκε από τον δήμο. Η ιδιοκτήτριά του πέθανε το 2019 και δυστυχώς βρέθηκαν δύο διαθήκες της. Μία που το αφήνει στην Κοινότητα Αγίας Παρασκευής Λέσβου για να γίνει Πινακοθήκη και χώρος καλλιτεχνικής δημιουργίας, και μία που το αφήνει σε κάποιον ανιψιό…
Αναμνήσεις γυναικών από το Ολοκαύτωμα
Αυτό το αφιέρωμα δεν χρειάζεται εισαγωγή. Οι ιστορίες μιλάνε από μόνες τους. ALICE NEEL (αμερικάνα,1900-1984) Είναι 1936 και ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος δεν έχει ξεσπάσει ακόμα. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Αμερικής οργανώνει διαδήλωση κατά της ανόδου του φασισμού στην Ευρώπη. Η Neel συμμετέχει στη διαδήλωση και ύστερα την αποθανατίζει με τα πινέλα της. Η υφήλιος έχει…
Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα με άρωμα γυναίκας
Έβαλα ένα στοίχημα με τον εαυτό μου – να βρω αρκετούς και ενδιαφέροντες χριστουγεννιάτικους πίνακες ζωγραφισμένους από γυναίκες – και το κέρδισα. Βρήκα πάρα πολλούς και πραγματικά δυσκολεύτηκα να διαλέξω ποιούς να συμπεριλάβω σ’ αυτήν την ανάρτηση. Σε κάποια συζήτηση που είχα πριν αρκετά χρόνια με τον τεχνοκριτικό Σπύρο Μοσχονά, τον ρώτησα γιατί δεν υπάρχουν…
Το χρώμα του έρωτα είναι γκρι
Η Τζένη Δρόσου έφυγε για το μεγάλο ταξίδι στις 29 Απριλίου του 2021, στα 92 της χρόνια. Σε όλες τις νεκρολογίες αναφέρεται ως η εικονογράφος των βιβλίων του ποιητή Γιάννη Ρίτσου. Μόνο που δεν ήταν μόνο αυτό. Η Τζένη Δρόσου έζησε μια συναρπαστική ζωή και άφησε πίσω της ένα πολύ πλούσιο έργο. Μπορεί οι ζωγραφιές…
Η μεταμόρφωση της Αθήνας σε ένα τεράστιο ξενοδοχείο
Το Lussaki, κατά κόσμο Λουκία Τζωρτζοπούλου, είναι σαν τους καρχαρίες νάνους. Αν μείνει ακίνητη, θα πεθάνει. Δημιουργεί ακατάπαυστα. Άρχισε να κολυμπά στα νερά της τέχνης την εποχή που σπούδαζε αγγλική φιλολογία στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ηθοποιός σε ταινίες φίλων, σκηνοθέτρια ταινιών κινουμένων σχεδίων, σχεδιάστρια αφισών, δημιουργός σουρεαλιστικών κολλάζ και χιουμοριστικών GIFs και από το 2012 επαγγελματίας…
Το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός του Παναγιώτη Βλάμη
Ο Παναγιώτης Βλάμης είναι κομίστας. Αυτό σπούδασε και αυτό θα ήθελε να κάνει στη ζωή του. Μόνο που η αντίστοιχη αγορά έχει μικρύνει απελπιστικά τα τελευταία χρόνια – και εδώ και στον υπόλοιπο κόσμο – και ο Παναγιώτης δεν έχει βρει ακόμα την κατάλληλη τρύπα για να χωθεί. Προς το παρόν την βγάζει πουλώντας σκέτες…
Χτυποκάρδια στο θρανίο
1966. Πρώτες τάξεις του δημοτικού. Όλα τα παιδάκια είμαστε μαζεμένα στο προαύλιο του σχολείου για την πρωινή προσευχή. Στις σκάλες, δίπλα στο διευθυντή, στέκεται μία κυρία που δεν την έχουμε ξαναδεί. Στα χέρια της κρατάει ένα κουτί που περιέχει μία κούκλα. Ο διευθυντής της δίνει το λόγο. «Την αναγνωρίζετε; Είναι η Αλίκη Βουγιουκλάκη. Το καλύτερο…